عشق

سلام بهونه قشنگ من براي زندگي 
آره باز منم همون ديوونه ي هميشگي

فداي مهربونيات چه مكني با سرنوشت 
دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو واست نوشت

حال من رو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه 
جاي نگاهت بد جوري تو صحن چشمام خاليه

ابرا همه پيش منن اينجا هوا پر از غمه 
از غصه هام هر چي بگم جون خودت بازم كمه 

ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون 
فرياد زدم يا تو بيا يا من و پيشت برسون

فداي تو! نمي دوني بي تو چه دردي كشيدم 
حقيقت رو واست بگم به آخر خط رسيدم

رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي 
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگي

نمي دوني چه قدر دلم تنگه براي ديدنت 
براي مهربونيات نوازشات بوسيدنت

به خاطرت مونده يكي هميشه چشم به راهته 
يه قلب تنها و كبود هلاك يه نگاهته

من مي دونم همين روزا عشق من از يادت ميره 
بعدش خبر ميدن بيا كه داره دوستت ميميره

روزات بلنده يا كوتاه دوست شدي اونجا با كسي 
بيشتر از اين من و نذار تو غصه و دلواپسي 

يه وقت من و گم نكني تو دود اون شهر غريب 
يه سرزمين غربته با صد نيرنگ و فريب

فداي تو يه وقت شبا بي خوابي خستت نكنه 
غم غريبي عزيزم زرد و شكستت نكنه

چادر شب لطيف تو از روت شبا پس نزني 
تنگ بلور آب تو يه وقت ناغافل نشكني

اگه واست زحمتي نيست بر سر عهد مون بمون 
منم تو رو سپردم دست خداي مهربون

راستي ديروز بارون اومد من و خيالت تر شديم 
رفتيم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شديم

از وقتي رفتي آسمونمون پر كبوتره 
زخم دلم خوب نشده از وقتي رفتي بد تره

غصه نخور تا تو بياي حال منم اين جوريه 
سرفه هاي مكررم مال هواي دوريه

گلدون شمعدوني مونم عجيب واست دلواپسه 
مثه يه بچه كه بار اوله ميره مدرسه

تو از خودت برام بگو بدون من خوش ميگذره ؟ 
دلت مي خواد مي اومدم يا تنها رفتي بهتره

از وقتي رفتي تو چشام فقط شده كاسه خون 
همش يه چشمم به دره چشم ديگم به آسمون

يادت مي آد گريه هامو ريختم كنار پنجره

داد كشيدم تو رو خدا نامه بده يادت نره

يادت ميآد خنديدي و گفتي حالا بذار برم 
تو رفتي و من تا حالا كنار در منتظرم

امروز ديدم ديگه داري من رو فراموش مي كني 
فانوس آرزوهامونو داري خاموش ميكني

گفتم واست نامه بدم نگي عجب چه بي وفاست 
با اين كه من خوب مي دونم جواب نامه با خداست

عكساي نازنين تو با چند تا گل كنارمه 
يه بغض كهنه چند روزه دائم در انتظارمه

تنها دليل زندگي با يه غمي دوست دارم
داغ دلم تازه ميشه اسمت و وقتي مي آرم

وقتي تو نيستي چه كنم با اين دل بهونه گير 
مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هيچ وقت نگير

حرف منو به دل نگير همش مال غريبيه 
تو رفتي و من غريب شدم چه دنياي عجيبيه

زودتر بيا بدون تو اينجا واسم جهنمه 
ديوار خونمون پر از سايه ي غصه و غمه

تحملي كه تو دادي ديگه داره تموم ميشه 
مگه نگفتي همه جا ماله مني تا هميشه

دلم واست شور مي زنه اين دل و بي خبر نذار 
تو رو خدا با خوبيات رو هيچ دلي اثر نذار

فكر نكني از راه دور دارم سفارش ميكنم 
به جون تو فقط دارم يه قدري خواهش ميكنم

اگه بخوام برات بگم شايد بشه صد تا كتاب 
كه هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب

مي گم شبا ستاره ها تا مي تونن دعات كنن 
نورشونو بدرقه پاكي خنده هات كنن

يه شب تو پاييز كه غمت سر به سر دل مي ذاره 
شیوا همون كسي كه بيشتر از همه دوست داره

روزگاری من و تو

عاشق هم بودیم

در شبی مهتابی

تو برایم خواندی:

نازنینم،

عشقم،

تکیه کن بر دستام

و دگر هیچ مخور

غم بی تکیه گهی

که منم تکیه گهت

و بدان ای گل من

که پناهت مردی است

که مثال کوه است

و چه اسان من خام

باورت می کردم

و نمی دانستم

تکیه کردن بر عشق

تکیه بر قامت سست باد است

روز در هوای خيال تو ديدنی ست

حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست

يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست

خم شد- شکست پشت دل نازکم ولی

بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدنی ست

من در فضای خلوت تو خيمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست

تا اوج ، راهی ام به تماشای من بيا

با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست

عشق یعنى لرزش هر قلب سنگ

مى شود با عشق،هر سنگى قشنگ

در طبیعت هرکس یارى گرفت

از براى خویش دلدارى گرفت

دلبر من آسمـانى آبـى است

چهرهْ انســانیش مـهتابى است

جمله رفتارش بسى باشد متین

ميگذارد پـاخـرامان بر زمـین

دلبر مـن عاشق ذات خـداست

زیـنت وزیـور برایـش بـى بهاست

جــلوهْ آیــین یــارم ذاتـي است

دلبر من ساده وخوش طینت است

یار من همچون پرستو با صفاست

عـاشق زیـباى دنیـاى ماست

دلبر من عاشق شعر است وشور

دلـبر مــن در دلش دارد سـرور

هر کسى گر این چنین دلبر گزید

بــهره از دنـیا وعـقبایش بـدید

هرکه خواهـد بهر یارش شدعزیز

باید او داد خوب را از بد تمیز

زینت آگـه به علم ودانش است

زینت او کى به رخت وپوشش است

عشق یعنى حس گـرمى در وجـود

بــاوجـودعشـق سـرمایى نـبـود

تو را مانند دنیا دوست دارم چو عطر پاک گلها دوست دارم

 منم چون ماهی افتاده بر خاک تو را مانند دریا دوست دارم

 بخند ای غنچه گلزار هستی که من خندیدنت را دوست دارم

 تو را تنهای تنها دوست دارم تقدیم به تنها امیدم برای زندگی

مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

عشق یعنی با تو خواندن از جنون      

                                            عشق یعنی سوختن ها از دروون

عشق یعنی از سوختن تا ساختن          

                                            عشق یعنی عقل و دین را باختن

عشق یعنی دل  تراشیدن  ز گل          

                                            عشق یعنی گم شدن در باغ دل

عشق یعنی تو   ملامت  کن مرا            

                                            عشق یعنی میستایم من تورا

عشق یعنی در پی  تو  در به  در            

                                            عشق یعنی یک بیابان درد سر

عشق یعنی با   تو  آغاز  سفر                

                                            عشق یعنی قلبی آماج خطر

عشق یعنی تو   بران  از خود مرا            

                                            عشق یعنی باز می خوانم تو را

عشق یعنی بگذری   از  آبرو                 

                                            عشق یعنی کلبه های آرزو

عشق یعنی با تو گشتن  هم  کلام         

                                            عشق یعنی انتظار یک سلام

عشق یعنی دستهایی رو به  دوست       

                                         عشق یعنی مرگ در راهت نکوست

عشق یعنی شاخه های گل در سبد       

                                             عشق یعنی دل سپردن تا ابد

عشق یعنی سرو هایی  سربلند       

                                             عشق یعنی خار ها هم گل کنند

عشق یعنی تو بسوزانی مرا                 

                                             عشق یعنی سایه بان من تو را

عشق یعنی بشکنی قلب مرا                

                                            عشق یعنی می پرستم  من تو را

عشق یعنی ان نخستین حرف ها            

                                             عشق یعنی در میان برف ها

عشق یعنی یاد ان روز نخست               

                                          عشق یعنی هر چه در ان یاد توست

عشق یعنی تک درختی در کویر              

                                            عشق یعنی عاشقانی سر به زیر

عشق یعنی بگذری از هفت خان             

                                          عشق یعنی آرش و تیرو کمان ...

اگه ۱۰۰۰نفر دوست داشته باشن            یکیش منم

اگه ۱۰۰نفر دوست داشته باشن              یکیش منم

اگه ۱۰نفر دوست داشته باشن               یکیش منم

اگه ۱ نفر دوست داشته باشه                 اون منم

اگه کسی دوست نداشته باشه              بدون من مردم!!!

مي روم خسته افسرده وزار

سوي منزگه ويرانه ي خويش

بخدا مي برم از شهر شما

دل شوريده وديوانه ي خويش

مي برم تا كه در آن نقطه ي دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه ي عشق

زين همه خواهش بي جا تباه

مي برم تا ز تو دورش سازم

زتو ،اي جلوه ي اميد محال

مي برم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

ناله مي لرزد ،مي رقصد اشك

آه،بگذار بگريزم من

ازتو ، اي چشمه ي جوشان گناه

شايد آن به كه بپرهيزم من

بخدا غنچه ي شادي بودم

دست عشق آمد واز شاخم چيد

شعله ي آه شدم ،صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

می روم ، خنده به لب خونین دل

می روم ، از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

تو را خواهم و دانم که هرگز

به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمان صاف و روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

ز پشت میله های سرد و  تیره

نگه حسرتم حیران به رویت

در این فکرم که دستی پیش آید

و من نا گه گشایم پر به سویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت

از این زندان خامش پر بگیرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

کنارت زندگی از سر بگیرم

در این فکرم من و دانم که هرگز

مرا یارای رفتن زین قفس نیست

ز پشت میله ها هر صبح روشن

نگاه کودی خندد به رویم

چو من سر می کنم آواز شادی

لبش با بوسه می آید به سویم

اگر ای آسمان خواهم که یک روز

از این زندان خامش پر بگیرم

به چشم کودک گریان چه گویم

ز من بگذر که من مرغی اسیرم

من آن شمعم که با سوز دل خویش

فروزان می کنم ویرانه ای را

اگر خواهم که خاموشی گزینم

پریشان می کنم کاشانه ای را